Ελλάδα Συνεντεύξεις

Λάκης Παπαδόπουλος: «Θα ήθελα να μου χαριζόταν μια εικοσαετία.»

lakis_papadopoulos-2-2015Επικοινωνιακός, άμεσος, ανατρεπτικός κι ετοιμόλογος ο Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ – όπως τον ξέρουμε όλοι μας – έχει γράψει ιστορία στην ελληνική ροκ σκηνή και είναι κοντά μας σήμερα, για να μας υπενθυμίσει πως η ροκ μουσική θέλει έμπνευση, ιδέες και συμμετρία!

Γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στα Μελίσσια. Είναι γνωστός και με το όνομα ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ. Ξεκίνησε την καριέρα του στην δεκαετία του 60 με το συγκρότημα “Dragons”. Στη δισκογραφία εμφανίστηκε το 1981. Ο Λάκης Παπαδόπουλος αν και ανήκει στον ευρύτερο χώρο της Ροκ έχει δώσει πολλά τραγούδια σε καλλιτέχνες από τον χώρο της λαϊκής μουσικής, όπως στον Γιώργο Μαργαρίτη, στον αείμνηστο Δημήτρη Μητροπάνου, στον Κώστα Μακεδόνα και σε άλλους!

Φέτος εμφανίζεται στον Βοτανικό Plus με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Δημήτρη Μπάση, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Σοφία Κουρτίδου, Βίκυ Καραντζόγλου και Σοφία Πριοβόλου, σε μία παράσταση που παντρεύει επιτυχώς τη μουσική με τη σάτιρα, τα λαϊκά με τα ροκ ακούσματα και τα διαχρονικά ταλέντα με τα ανερχόμενα!

Επιμέλεια συνέντευξης: Μαρία Σμυρνιωτάκη
Έχετε τραγουδήσει κι έχετε γράψει τόσες μεγάλες και γνωστές επιτυχίες! Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσετε μία, ποια θα ήταν αυτή;

Λέγεται «Τη Νύχτα αυτή» και είναι ένα πολύ καλό τραγούδι, αλλά δεν είναι από τα γνωστά.
Ποια η γνώμη σας για όσα γίνονται στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα; Θεωρείτε πως η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει;

Ο Τουρισμός, είναι η μεγάλη μας βιομηχανία και δεν το ξέρουμε ή μάλλον καλύτερα δεν το ξέρουν.Πρέπει να βαθύνουν τα λιμάνια όλων των νησιών,
για να έρχονται περισσότερα κρουαζιερόπλοια. Να μην περιμένει ο κόσμος που έχει ταξιδέψει τόσες ώρες να αδείασει το
προηγούμενο καράβι για να βγει. Για παράδειγμα η Μύκονος, μεγάλωσε το λιμάνι της έτσι ώστε να υποδέχεται περισσότερα πλοία,
ενώ η Σαντορίνη δεν το’χει καταφέρει ακόμα. Όλα είναι αρόδου, δεν γίνεται. Πρέπει να φτιάξουν τα λιμάνια τους. Όλα τα νησιά πρέπει να έχουν έστω για ένα
κρουαζεριόπλοιο, χώρο να δένει. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο που λεω, δεν το έχω ακούσει πουθενά, γιατί δεν τους κόβει. Βάζουν υπουργούς που δεν έχουν επίγνωση
τι πάει να πει τουρισμός, που οι πιο πολλοί δεν ξέρουν. Κοιτάνε μόνο τις άγονες γραμμές, να τις κάνουν πιο άγονες.
Υπάρχει πλέον ελληνική δισκογραφία;
Πλέον στα δάχτυλα πουλιούνται οι δίσκοι, απορώ πως υπάρχουν ακόμα δισκογραφικές.
Έχουν σταθεί πιο πολύ στο management και γι’ αυτό..Τι να κάνουν; Ό,τι μπορούν κάνουν! Εδώ έχουμε μία κατακόρυφη μείωση των πωλήσεων. Είναι ένα παγκόσμιο θέμα – βέβαια όχι τόσο αλλού όσο στην Ελλάδα – γιατί
κάπου αλλού κάποιος αγοράζει συνειδητά κάποιον δίσκο. Στην Ελλάδα της κρίσης που κάποιος δεν έχει να φάει δεν θα αγοράσει κάποιον δίσκο.

 

Αρκεί μόνο το ταλέντο για να επιτύχει κάποιος στο μουσικό χώρο;
Χρειάζεται μια συμμετρία. Ταλέντο, χαρακτήρας, επιμονή και να μην παραιτείται στα δύσκολα.
Αν μπορούσατε να γυρίσετε το χρόνο σε μία μόνο στιγμή της ζωής σας, ποια θα ήταν αυτή;
Θα ήθελα να μου χαριζόταν μια εικοσαετία.
Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος και δεν θα άλλαζα σχεδόν τίποτα-όσον αφορά τα καλλιτεχνικά-μόνο κάποια μικρά πράγματα από τα γήινα.
Ανήκετε στη γενιά που επέφερε τη μεγαλύτερη μουσική αλλαγή στα ελληνικά δεδομένα. Θεωρείτε πως σ’ αυτό συντέλεσε η εποχή στην οποία συνέβη ή η ανάγκη του ελληνικού κοινού;
Δεν ήταν καθόλου σύμπτωση, ήταν μια ανάγκη που έπρεπε να βγεί από τους νέους γιατί μέχρι τότε το Ελληνόφωνο ΡΟΚ
ήταν ξένα τραγούδια με λίγα Ελληνικά.

Έχετε δημιουργήσει μία πολύ όμορφη ομάδα στον Βοτανικό Plus, που παντρεύει τη μουσική με τη σάτιρα. Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα και πως νιώθετε γι’ αυτήν την επιτυχία ;
Είναι ένας χώρος πολύ ΡΟΚ, πολύ δικός μας. Ο Ζουγανέλης πάντα τα καταφέρνει και δημιουργεί χώρους που συνδυάζουν τα πάντα
γιατί φαίνεται πως κατέχει στα δάχτυλα το άθλημα. Με τον Γιάννη είμαστε συνεργάτες πολλά χρόνια, από τη χρονιά του
«Αχ Μαρία» στα Εξάρχεια. Με χαρά πάντα συντάσσομαι-συμπορεύομαι με τον Γιάννη γιατί έχει το «κάτι». Είναι ένα σπουδαίο ταλέντο-θεατρικό ταλέντο, στη σάτιρα.
Σαν τραγουδιστής δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο του παρόλο που έχει μια σπουδαία και τεράστια φωνή και γράφει και ωραία τραγούδια.
Βέβαια στυλοβάτες είναι και τα δυο κορίτσια, η Σοφία Κουρτίδου με τη Βίκυ Καρατζόγλου. Ο Δημήτρης Μπάσης είναι ένας εξαίσιος τραγουδιστής!Η Σοφία Πριοβόλου καθώς και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι πάρα πολύ καλοί ηθοποιοί.

 

Έχετε συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας και έχετε επιτύχει να κυριαρχείτε στις προτιμήσεις του κοινού εδώ και πολλά χρόνια!Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να παραμένει διαχρονικός;
Αν δεν προσπαθείς να επιβάλεις στον κόσμο, να πείς: «Εγώ είμαι» κάποια στιγμή, αργά – αργά έστω και πολύ αργά όπως εμένα, ο κόσμος σε βρίσκει, σε ανακαλύπτει και σε κατατάσσει.  Με το ζόρι δε μπορείς να πεις «είμαστε πρώτοι», δε γίνεται! Δείχνεις το χαρακτήρα σ’ αυτό!
Προτιμάτε τον τίτλο του τραγουδοποιού ή εκείνου του μουσικοσυνθέτη;
Είναι μερικές ταμπέλες που αβίαστα τοποθετούνται είτε από δημοσιογράφους είτε από μας τους ίδιους. Μουσικοσυνθέτες που δεν ξέρουν
καμία νότα γίνεται να αυτοονομαστούν μουσικοσυνθέτες; Ένα τραγουδάκι 3 ετών αν είναι καλό , κάνει πιο μεγάλη επιτυχία απ’ότι ένα έργο κλασσικής μουσικής, το οποίο είναι άδειο από έμπνευση πολλές φορές και μπερδεύεσαι από την δεξιοτεχνία των οργάνων. Ένα τραγούδι απλό με μια κιθάρα και μια φωνή μπορεί να κάνει περισσότερο καλό-δογματικό-ψυχικό καλό σε αυτόν που θα το ακούσει και θα το αγαπήσει.
Θεωρείτε πως τη σήμερον εποχή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να διαφημίσουν μουσικά τη χώρα μας στο εξωτερικό;

Μουσικά δεν δίνουν ευκαιρία. Έχουν κατατάξει τον κόσμο και την μουσική βιομηχανία σε βαθμίδες. Η πρώτη βαθμίδα Αγγλοσάξονες μετά Γερμανοί, Ιταλοί και κάποιοι άλλοι.
Εμείς όσο πάμε κατεβαίνουμε βαθμίδα μουσικά. Είμαστε στην συνομοταξία του Αζερμπαιτζάν, που για να πω την αλήθεια και αυτοί έχουν ανέβει ίσως και λόγω Eurovision που δίνουν λεφτά για να φανούν. Πρέπει να καταλάβουν οι μουσικοί που γράφουν τραγούδια για έξω, πως είναι πολύ δύσκολο να επιτύχουν γιατί τα σαμποτάρουν οι ‘’έξω’’, διότι απλά δεν είναι δικά τους. Δεν είναι δικοί τους οι δημιουργοί.
Όπως εδώ δηλαδή, θα μπορούσες σε έναν Αλβανό -που δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους- να τον κάνεις Γιώργο Νταλάρα;
Tα μικρά παιδιά ας ‘’μαιμουδίζουν΄’’ ξενόγλωσσα, μετά ας στραφούν εδώ, στους συμπατριώτες τους.
Και με την λογική αυτή μπορεί αν βγει κανένα χαζο-συρτάκι όπως τα παιδιά του Πειραιά ή ο Ζορμπάς που δεν είναι από τα καλύτερά τους, του Θεοδωράκη ή του Χατζιδάκι αυτά. Είναι ένα «κάτι» απ΄την Ελλάδα την πολύ ρηχή μουσικά, αν μπουν πιο μέσα θ’ ακούσουν τραγουδάρες και απ’τον Χατζιδάκι κι απ’τον Θεοδωράκη. Τους τραγούδησαν πολύ εκείνους!

 

Ξεχώρισαν