Αρχή Δια του Αρχηγού Ελλάδα Σώματα Ασφαλείας

Ο μικρός Κωνσταντίνος … που συνέχεια αγκομαχάει!

Tης Θάλειας Χούντα

Θα προσπαθήσω, αλληγορικά, να περιγράψω μια πραγματική ιστορία, που αξίζει να την μοιραστώ μαζί σας.

Ο μικρός Κωνσταντίνος που, για χάρη της ιστορίας, ας πούμε ότι είναι σημαιοφόρος στο δημοτικό σχολείο που πηγαίνει, είναι καλός μαθητής διαβάζοντας όλα τα μαθήματά του. Δεν έχει προλάβει όμως, να μάθει αρκετά για τα παιχνίδια, που παίζουν οι άλλοι συμμαθητές του και νιώθει άσχημα, που υστερεί στον τομέα αυτό.

Βέβαια, είναι σίγουρος, ότι μιας και είναι ο σημαιοφόρος, σε τελική ανάλυση, τα άλλα παιδιά θα τον ανεχτούν και θα τον αποδεχτούν.

Εκεί που νομίζει ο μικρός Κωνσταντίνος, ότι τα έχει βάλει σε μία σειρά τα πράγματα, υπάρχουν δύο άλλα παιδιά, που δεν πηγαίνουν στο σχολείο του, τα οποία και τον ξεμπροστιάζουν στους συμμαθητές του, αφού πηγαίνουν παντού και φανερώνουν την αλήθεια. Λένε δηλαδή το αυτονόητο. Ότι ο μικρός Κωνσταντίνος μπορεί να είναι μεν καλός μαθητής αλλά στη πράξη, στα παιχνίδια τον κερδίζουν όλοι.

Αυτή η αλήθεια όμως, φέρνει τον μικρό Κωνσταντίνο σε πολύ δύσκολη θέση, αφού του χαλάει την εικόνα του άψογου, που είχε παρουσιάσει για τον εαυτό του σε όλους τους άλλους και ειδικά στους μεγαλύτερούς του.

Μέσα στην απόγνωση που τον έχει κυριεύσει, βγήκε με το ποδήλατο του μια βόλτα στην πόλη, για να σκεφτεί ένα τρόπο, να τα μπαλώσει.

Τυχαία (;) έφτασε έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, όπου και εντυπωσιασμένος από το κτίριο και τους ανθρώπους με τα κοστούμια τους, που έμπαιναν και έβγαιναν από αυτό, σταμάτησε και άρχισε, να σκέφτεται πονηρά. Εδώ, σκέφτηκε, θα μπω και θα πω το πρόβλημά μου με τα άλλα δύο παιδιά και σίγουρα θα με ακούσουν, αφού είμαι ο σημαιοφόρος του σχολείου, ο καλύτερος μαθητής!

Πράγματι, μπήκε ο μικρός Κωνσταντίνος και σύντομα βρήκε κάποιον κύριο και άρχισε, να του λέει το τί αντιμετωπίζει, κρύβοντας όμως πονηρά, ότι τα άλλα δύο παιδιά λένε απλά την αλήθεια. Κάποια στιγμή τελείωσε και αφού τον χαιρέτησαν ευγενικά, έφυγε, με την απόλυτη σιγουριά μέσα του, ότι τα κατάφερε. Μπράβο του!

Επειδή ο μικρός Κωνσταντίνος έφυγε χαρούμενος από εκεί, δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν πρόλαβε, να ακούσει το τί έγινε πίσω του. Δεν πρόλαβε, να ακούσει τα γέλια αλλά και τα σχόλια. Οι κουστουμάτοι κύριοι λέγανε μεταξύ τους, ότι αυτοί δεν έχουν καμία δουλειά με τα άλλα δύο παιδιά, δεν μπορούν να επέμβουν για κάτι και ότι, σε κάθε περίπτωση, τα δύο αυτά παιδιά τα γνωρίζουν πολλά χρόνια και ξέρουν, ότι λένε μόνο την αλήθεια.

Τελικά, ο μικρός Κωνσταντίνος ζεί ακόμη το όνειρό του σαν σημαιοφόρος και σαν ο πονηρός που τα κατάφερε. Όμως, πως θα αντιδράσει σε λίγες ημέρες, που το όνειρο τελειώνει και αναγκαστικά και την σημαία θα παραδώσει σε άλλο παιδάκι και θα πρέπει να γράψει μία έκθεση, για να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη συμπεριφορά του;

Κάθε ομοιότητα με οποιοδήποτε πραγματικό παιδάκι είναι συμπτωματική. Αυτά μέσα τους έχουν μονάχα καλοσύνη και οι κακόβουλες πρακτικές και πονηριές δεν τα αγγίζουν.

Κάθε ομοιότητα με όποιον φαντάζεται τον εαυτό του στην θέση του μικρού Κωνσταντίνου, ισχύει.

Πηγή:  dialogoi.gr

Πληροφορίες για το συντάκτη

Θάλεια Χούντα

Η Θάλεια Χούντα είναι κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος. Ασχολείται, εδώ και χρόνια, με το κοινωνικό ρεπορτάζ, με πληθώρα συνεντεύξεων από συλλόγους και φορείς. Έχει παρουσιάσει την δουλειά της από τις τηλεοπτικές της εκπομπές, τις ραδιοφωνικές και από sites, εφημερίδες και περιοδικά στα οποία αρθρογραφεί. Tα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στην πολιτική αρθρογραφία.

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας

Οδοιπορικό στα Πομακοχώρια

Ξεχώρισαν