Η Κραυγή του Ενστόλου

Ένοπλη Πάλη

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου 2009 – 2011, όπου ουσιαστικά διαμορφωνόταν ο ορισμός της νέας ένοπλης πάλης, η δημιουργία της εντύπωσης μιας αέναης διεύρυνσης της απειλής βασιζόταν πρωτίστως στην απονοηματοδότηση της ένοπλης δράσης και στην προβολή ενός ιδεολογικού και οργανωτικού συνεχούς μεταξύ διαφόρων γενεών ανταρτών πόλης, αυτές οι επικοινωνιακές στρατηγικές εμφανίζονται περιθωριοποιημένες κατά την περίοδο 2016-2017.
Οι φορείς του θεσμικού λόγου επικεντρώνονται στην ενίσχυση της νομιμοποίησης της αυστηρής καταστολής της ένοπλης πάλης, προβάλλοντας την εικόνα μιας πολύμορφης, πολυεπίπεδης και αενάως εκτατής απειλής.
Η εδραίωση της εικόνας αυτής καλλιεργεί με τη σειρά της ένα διάχυτο αίσθημα ανασφάλειας που όπως έχει παρατηρηθεί από πολλούς αναλυτές παρεμφερών περιπτώσεων, λειτουργεί σαν μέσο προώθησης και νομιμοποίησης ελευθεροκτόνων μορφών διακυβέρνησης βασισμένων στην υποταγή των πολιτών μέσω του φόβου.
Η καλλιέργεια αυτού του φόβου επιτελεί δύο σημαντικές πολιτικές λειτουργίες.

Κατ’ αρχάς οι πολίτες τείνουν να αναθέσουν την προστασία της επαπειλούμενης ασφάλειάς τους στους εκπροσώπους του κατασταλτικού μηχανισμού, αποδεχόμενοι σαν αναγκαίο κακό τον περιορισμό, αν όχι τη θυσία, ορισμένων ελευθεριών τους. Η ανάθεση αυτή διευκολύνεται από την εκφορά ενός δημόσιου λόγου που, αναπαράγοντας τους κύριους άξονες του αντίστοιχου διεθνούς δημόσιου λόγου, μεταστρέφει τον φιλοσοφικό ορισμό της ελευθερίας ούτως ώστε αυτή να μη νοείται πλέον θετικά, ως ελευθερία ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου, αλλά αρνητικά ως απελευθέρωση του ατόμου από το φόβο.
Αντί να εγγυάται στους πολίτες την ελευθερία του σκέπτεσθαι και του σύννομου πράττειν, η πολιτική τάξη επιδιώκει να πετύχει μια όσο το δυνατόν ευρύτερη συναίνεση γύρω από τον περιορισμό των συνταγματικά κατοχυρωμένων ελευθεριών στο όνομα της απελευθέρωσης των πολιτών από την ανασφάλεια.

Όπως διαπιστώθηκε παραπάνω, η περαιτέρω νομιμοποίηση αυτής της αρνητικά ορισμένης ελευθερίας βασίζεται σε μια μεταστροφή του πολιτικού ορισμού της προκειμένου αυτή να μη νοείται πλέον σαν μήτρα της Δημοκρατίας, από την οποία απορρέουν και στην οποία καταλήγουν όλα τα δικαιώματα, αλλά σαν ένα μεταξύ πολλών ίσων προς αυτή δικαιωμάτων, έναντι των οποίων δύναται πλέον να συγκριθεί, να αντισταθμιστεί ή και να υποχωρήσει αν αυτό εμφανιστεί ως αναγκαίο από τους Κυβερνώντες.
Σε αυτή τη διπλή μεταστροφή του ορισμού της ελευθερίας εδράζεται η πολιτικά πρόσφορη επίκληση ενός νομικά ανύπαρκτου δικαιώματος των πολιτών στην ασφάλεια, η οποία νομιμοποιεί εκ των προτέρων ή και εκ των υστέρων την ενίσχυση του κατασταλτικού μηχανισμού.

Η επικέντρωση της προσοχής στην ανασφάλεια που απορρέει από διάφορες μορφές εγκληματικότητας και η υπόσχεση μιας αποτελεσματικής διαχείρισης των λόγων αυτής της ανασφάλειας επιτρέπουν περαιτέρω στην πολιτική τάξη να ικανοποιεί φαινομενικά τις ανάγκες των πολιτών και κατ’ επέκταση να ισχυροποιεί τη θέση της χωρίς να αναγκαστεί να επέμβει αποτελεσματικά στη διαχείριση των αιτίων άλλων σοβαρών μορφών ανασφάλειας που ταλανίζουν την κοινωνία.
Στην περίπτωση της σύγχρονης ένοπλης πάλης, οι φορείς του θεσμικού λόγου επιδιώκουν την επίτευξη των σκοπών αυτών προστρέχοντας σε μια σειρά επικοινωνιακών πρακτικών.
Από τη μια μεριά, οι προγενέστερες απόπειρες δημιουργίας ενός διάχυτου αισθήματος ανασφάλειας, βασισμένου στην εν δυνάμει ταύτιση του μέσου πολίτη με τα θύματα των ένοπλων οργανώσεων, εγκαταλείπονται εντελώς.
Από την άλλη, η έννοια της απειλής δεν εντάσσεται σε ένα αφηρημένο εννοιολογικό και ιδεολογικό πλαίσιο, ως απόρροια πράξεων που κατ’ αρχήν δεν θίγουν την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Αυτό που επιδιώκεται είναι η δημιουργία μιας νοερής γέφυρας μεταξύ της απόμακρης για τον μέσο πολίτη βίαιης ένοπλης δράσης και της χαμηλής εγκληματικότητας που εν δυνάμει άπτεται της ζωής του, ούτως ώστε να εδραιωθεί η άποψη ότι η ένοπλη πάλη συνιστά πολιτική αλλά και κοινωνική απειλή. Παράλληλα, δημιουργείται μια δεύτερη νοερή γέφυρα που συνδέει την εγκληματικότητα και την εν γένει ανομία με το χώρο του Αναρχισμού, καταλήγοντας συνδυαστικά στο στιγματισμό ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ως μήτρας ανομίας, εγκληματικότητας και πολιτικής βίας.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας

Ξεχώρισαν