Απόψεις

Η οδός Αριστοτέλους, το τέλειο σταυροδρόμι

Σταύρος Κωνσταντινίδης – Συγκοινωνιολόγος-Συγγραφέας

Η οδός Αριστοτέλους είναι ο συμπυκνωμένος γεωμετρικός τόπος της Θεσσαλονικιώτικης ταυτότητας. Στη σύγχρονη εκδοχή παραμένει ο γραμμικός καμβάς, πάνω στον οποίο στροβιλίζεται ολόκληρο το κοινωνικό μωσαϊκό της πόλης.

Εσωτερικεύει διττά την εξιδανίκευση της ιστορικής μνήμης αλλά και την πεζότητα της ζώσας πραγματικότητας. Είναι ταυτόχρονα δρόμος και μνημείο, λαϊκή αλλά και ρωμαϊκή αγορά, πεδίο πολιτικού παλμού και καθημερινού συμβιβασμού, σκληρή μετανάστευση και ανάλαφρος τουρισμός, είναι παράλληλα θάλασσα και πέτρα. Είναι το τέλειο σταυροδρόμι της Θεσσαλονίκης, που την κόβει και την ενώνει, ευθέως και διαγωνίως σε όλες τις κατευθύνσεις.

Η Αριστοτέλους μπορεί να διαβαστεί, σε πολλαπλές στρώσεις, στον χώρο και στο χρόνο. Η ιστορική ματιά συνήθως καδράρει στην περίφημη Ρωμαϊκή αγορά, στα βυζαντινά και οθωμανικά μνημεία. Η πολεοδομική οπτική αναγνωρίζει την ημιτελή πρόθεση εξευρωπαϊσμού της φυσιογνωμίας της πόλης από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Εμπράρ. Η κοινωνική-πολυπολιτισμική αναψηλάφηση, φέρνει στο προσκήνιο τις εμβληματικές λαϊκές αγορές του Μοδιάνο-Καπάνι-Άθωνος και την διαρκή ώσμωση της λαϊκής ψυχής και του αστικού πνεύματος. Η οπτική γωνία μπορεί να τεθεί ακόμη και γεωμετρικά, με την οδό Αριστοτέλους ως κεντρική μεσοκάθετο της πόλης, διασυνδέονταν τη θάλασσα με τις παρυφές της Άνω Πόλης, αλλά και πολιτικά, με την αποδοχή του μνημειακού άξονα ως ένα σταθερό ζωντανό πολιτικό εργαστήρι ή μία σύγχρονη δημοτική αγορά καθημερινών πολιτικών «ζυμώσεων» και αυθεντικών λαϊκών συγκεντρώσεων στις δύο πλατείες της, στο άγαλμα του Βενιζέλου και στη θάλασσα.

Εδώ και δέκα χρόνια, τις ανέμελες ημέρες της Θεσσαλονίκης επιλέγω πάντα με αίσθημα ευχάριστου ψυχαναγκασμού να είναι η Αριστοτέλους η πρωινή βόλτα μου. Είναι κάπως σαν η εισαγωγική μύηση της ημέρας. Ξεκινώντας πάντα στη φορά βορρά-νότου, από την ρωμαϊκή αγορά προς τη θάλασσα, κατηφορίζω ράθυμα αλλά ευέλικτα, μπαινοβγαίνοντας αθόρυβα στα παράπλευρα στενά της. Αφήνομαι πάντα να με πάει στο ρυθμό της, άλλοτε δεξιά και άλλοτε αριστερά, μερικές φορές γρήγορα και μερικές απελπιστικά αργά. Το ψυχοθεραπευτικό σλάλομ καταλήγει πάντα μία υπέροχη εσωτερική κινηματογράφηση, και εντέλει η βόλτα γίνεται πάντα ένα μικρό ταξίδι μνήμης.

Πηγή: https://www.grtimes.gr

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας