Η Κραυγή του Ενστόλου

Η Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Η Συμφωνία Ελλάδος – Ιταλίας που υπεγράφη στην Αθήνα και βάσει της οποίας, έπειτα από σαράντα τρία έτη, καθορίζονται οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των δύο κρατών στο Ιόνιο ήταν μία επιτυχία της Εξωτερικής μας πολιτικής σε μια περίοδο αυξήσεως των πιέσεων και προκλήσεων της Τουρκικής πλευράς.

Θα έλεγε κανείς ότι η Στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στον Εμφύλιο της Λιβύης και η Συμφωνία οριοθετήσεως της Α.Ο.Ζ των δύο κρατών, η οποία παρατύπως είχε επιτευχθεί, λειτούργησαν ως καταλύτης για να παρακαμφθούν πολυετείς ενστάσεις δικαιωμάτων αλιείας και άλλα παρόμοια.

Ο Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, Αλέξης ΤΣΙΠΡΑΣ δήλωσε ότι η Συμφωνία είχε ολοκληρωθεί ήδη το 2016 αλλά δεν είχε κρίνει σκόπιμο να προχωρήσει στην υπογραφή της.
Προφανώς την εποχή εκείνη ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδος ανίχνευε τρόπους διαχειρίσεως των σχέσεών του με την Άγκυρα και απέφυγε να εισαγάγει μία παράμετρο που θα μπορούσε να αυξήσει δραματικά την ένταση.
Παρόμοιο δίλημμα δεν έχει ο σημερινός Πρωθυπουργός, οι σχέσεις του οποίου με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ ΕΡΝΤΟΓΑΝ βρίσκονται πλέον σε νεκρό σημείο.
Και όπως επισήμανε ο Υπουργός επί των Εξωτερικών Νίκος ΔΕΝΔΙΑΣ δεν φαίνεται να υπάρχει σενάριο διαλόγου με την Άγκυρα.
Εν ολίγοις και υπό συνθήκες διαφορετικές έχουμε επιστρέψει στα «πέτρινα χρόνια» των σχέσεων Ελλάδος και Τουρκίας επί Πρωθυπουργίας του Ανδρέα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ όταν ο διάλογος άρχισε μόνο μετά την κρίση του 1987.

Εις ουδέν ωφέλησε τη χώρα εκείνη η πολιτική εντάσεων.
Τότε το «μαύρο πρόβατο» της Δύσεως ήταν ο Ανδρέας ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ενώ σήμερα είναι, εν μέρει μόνον, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ ΕΡΝΤΟΓΑΝ.
Τότε ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν ευνοϊκότερος για την Ελλάδα ενώ σήμερα συμβαίνει το αντίθετο.
Τότε η παρουσία των Η.Π.Α στην περιοχή ήταν αδιαμφισβητήτως καταλυτική ενώ σήμερα το ενδιαφέρον του Λευκού Οίκου απορροφούν άλλα ζητήματα.

Είναι σημαντικές αυτές οι διαφορές.
Τα εργαλεία που αξιοποιεί η Αθήνα κατά την άσκηση της Εξωτερικής πολιτικής είναι το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συμβάσεις.
Αντιθέτως η Άγκυρα συνδυάζει την προαγωγή της Εξωτερικής πολιτικής της με άμεση προβολή της Στρατιωτικής ισχύος της.
Παλαιότερα η διαμάχη αφορούσε κυρίως το Αιγαίο.

Σήμερα είναι η Κύπρος μετά την εισαγωγή της ενεργειακής παραμέτρου και τη διάψευση των προσδοκιών της Άγκυρας πως η Αθήνα θα μπορούσε να ματαιώσει τους Σχεδιασμούς της Λευκωσίας.
Η εμπλοκή της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν εξαντλείται σε παραμέτρους οικονομικές όπως συμβαίνει με τη Λευκωσία.

Έχει διάσταση γεωστρατηγική και αποβλέπει στην αναγνώριση της Τουρκίας ως Περιφερειακής Δυνάμεως.
Αυτό, πιστεύουν ορισμένοι, μπορεί να αποτελέσει την απαρχή της καταρρεύσεώς της.

Αλλά μπορεί και όχι οπότε τότε έχουμε όντως πρόβλημα.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας