Η Κραυγή του Ενστόλου

Και έπεται συνέχεια

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Πάνε έξι μήνες που δεν έχω δει τον φίλο μου τον Δημήτρη.

Μου έχουν λείψει το χιούμορ του, η διεισδυτική ματιά του πάνω στα πράγματα και οι συναρπαστικές αφηγήσεις του.

Μιλάμε σχεδόν καθημερινά στο τηλέφωνο αλλά δεν είναι το ίδιο. Μου λείπουν οι χαλαρές Κυριακάτικες γραποκαταστάσεις μας μαζί με την υπόλοιπη παρέα.

Να πιούμε, να συζητήσουμε και να γελάσουμε.

Δεν μπορούμε όμως.

Ο Δημήτρης ανήκει στις ευπαθείς ομάδες γιατί είναι άνω των εξήντα πέντε ετών και Διαβητικός.

Και ο ύπουλος ιός παραμονεύει παντού.

Ακόμα και στην αγκαλιά των αγαπημένων μας φίλων.

Πώς να το ρισκάρουμε;

Με την κολλητή μου την Χριστίνα έχω να συναντηθώ από τα μέσα του καλοκαιριού.

Μεσολάβησαν οι διακοπές μας, έπειτα επιστρέψαμε κι οι δυο με φόρα στις δουλειές μας ενώ κάποια στιγμή ο γιος της γύρισε με πυρετό από κάμπινγκ των Κυκλάδων οπότε φοβήθηκα να περάσω το κατώφλι του σπιτιού τους και αυτό δεν το κρύβω.

Και τι δεν θα έδινα για έναν απογευματινό καφέ στην καταπράσινη βεράντα του σπιτιού της στο Πανόραμα με θέα τον Θερμαϊκό την ώρα που βάφεται ροδί από το φως της δύσης και για μια κουβεντούλα όπως αυτές που κάναμε παλιά, πριν την εμφάνιση στη ζωή μας του COVID-19.

Ο εβδομηνταεπτάχρονος πατέρας μου είναι σε δίλημμα για το αν θα πρέπει να πάει να δει τα εγγόνια του ή όχι.

Κι αν το αποφασίσει πώς θα μπορούμε εμείς να τον βλέπουμε χωρίς την αγωνία ότι ίσως είμαστε ασυμπτωματικοί φορείς, ότι μεταφέρουμε δηλαδή τον ιό και του τον μεταδώσουμε;

Από το ξέσπασμα της Πανδημίας αυτή είναι η μοναδική έγνοια μας, να τον προστατεύσουμε στον μέγιστο βαθμό και να μην εκτεθεί στον παραμικρό κίνδυνο.

Ούτε μία φορά δεν τον έχουμε αγκαλιάσει από τον περασμένο Μάρτιο.

Αντίστοιχες ιστορίες σίγουρα θα έχετε κι εσείς πολλές να αφηγηθείτε.

Ο ύπουλος ιός εξακολουθεί να μας στερεί πολλά, να δοκιμάζει τις αντοχές μας, να προκαλεί καθημερινές συγκρούσεις ανάμεσα σε όσους προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι Βιολογικά, Οικονομικά και Ψυχολογικά έχοντας συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης και σε όσους αρνούνται την πραγματικότητα, εξοργίζονται με τα μέτρα και «βγάζουν αγκάθια» προς πάσα κατεύθυνση.

Ο Victor HUGO είχε πει ότι:

«Οι μεγάλοι κίνδυνοι έχουν μια ομορφιά, φέρνουν στο φως τη συντροφικότητα των ξένων¨.

Από αυτή τη συντροφικότητα εξαρτάται η ΕΠΙΒΙΩΣΗ μας και θα είναι για ΟΛΟΥΣ μας η πιο ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΣΚΗΣΗ τους επόμενους μήνες.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας