Η Κραυγή του Ενστόλου

Κύριε Πρωθυπουργέ, το σύνολο της κοινωνίας σας αγκαλιάζει, σας εμπιστεύεται και σας στηρίζει

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Ανάμεσα στα Φιλελεύθερα Στελέχη της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ υπάρχει ένας διαρκής και υποβόσκων φόβος για τη Λαϊκή Δεξιά της Παράταξης.

Όπως συμβαίνει στα εορταστικά οικογενειακά τραπέζια όπου η ανησυχία για τους ευέξαπτους συγγενείς περιορίζει τα θέματα συζήτησης στα απολύτως στοιχειώδη για να μην ξεσπάσει κάποιος καβγάς έτσι και στη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ η σκέψη μη τυχόν και θιγούν οι της Δεξιάς πλευράς, με τη μία ή την άλλη αφορμή, γεννά αμηχανία ανάμεικτη μ’ ένα εσχατολογικό stress:

“Ας το αφήσουμε αυτό καλύτερα γιατί ποιος ξέρει τι θα συμβεί όταν το ακούσει η Δεξιά πτέρυγα”.

Η ζωή όμως άλλαξε.

Η κατάσταση αυτή βασίζεται σε μια λανθασμένη ανάγνωση της Εκλογικής Βάσης της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ αλλά και της ευρύτερης επικαιρότητας.

Όσο κι αν η Παράταξη αισθάνεται δέσμια μιας ορισμένης παράδοσης και ηθικής, στην πραγματικότητα έχει εξελιχθεί εν αγνοία της παρέα με το πρωτεϊκό Εκλογικό Σώμα.

Μετά μία δεκαετία Κρίσης κατά την οποία Ιδεολογίες, ηθικές πυξίδες και πολιτικές προτιμήσεις ανακατεύτηκαν με τον πιο ανομοιογενή κι απρόβλεπτο τρόπο, η εκλογική συμπεριφορά είναι πολύ περισσότερο αποτέλεσμα συγκυριακών ζυμώσεων παρά προσήλωσης σε ορισμένη ταυτότητα.

Οι ψηφοφόροι περιμένουν.

Στις εκλογές του 2019 η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αναδείχθηκε πρώτη Πολιτική Δύναμη χάρη σ’ ένα κεντρώο κύμα λελογισμένων ανθρώπων που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Κυριάκο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ για τη μοντέρνα παρουσία και αντίληψή του και ΟΧΙ για τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την Ιστορική της Παράδοση. Χωρίς αυτούς τους ψηφοφόρους η έκβαση μπορεί να μην ήταν κακή για την Παράταξη αλλά δεν θα ήταν νικητήρια.

Ο Διεθνής Πολιτικός Διάλογος άλλωστε, αυτός που μοιραία επηρεάζει και το εγχώριο γίγνεσθαι, έχει προ πολλού υπερβεί δεξιόστροφες και άλλες αγκυλώσεις.

Η πεποίθηση ότι η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ χρωστάει μια κάποια συνέπεια (συνέπεια σε τι ακριβώς, αλήθεια;) σε διάφορους υπαρξιακούς της βράχους είναι μια ψυχολογική πλάνη.

Οι βράχοι αυτοί ΔΕΝ υπάρχουν.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η Κυβέρνηση πρέπει να εξετάσει πολύ προσεκτικά και ανοιχτόμυαλα τα Σχέδιά της για το υπόλοιπο της θητείας της.

Όταν ο COVID-19 πάψει ν’ αποτελεί την πρωτεύουσα θεματική στην ατζέντα της, θα πρέπει να έχει ήδη έτοιμο ένα Πρόγραμμα Μεταρρύθμισης βασικών Κοινωνικών Πυλώνων που θα θέτει σε κίνηση όλα εκείνα από τα οποία εξαρτάται η επί της ουσίας η προκοπή της χώρας.

ΔΕΝ έχει σημασία με ποιους θα έρθει σε ρήξη για να το κάνει.

Η πρόοδος απαιτεί σπάσιμο αυγών.

Η Οικονομία ΔΕΝ είναι μόνο Επιδόματα και μεγάλες επενδύσεις-κράχτες.

Το χρήμα και η επιχειρηματικότητα πρέπει να πάψουν να φαίνονται όσο απρόσιτα φαίνονται τώρα λόγω της αφόρητης Γραφειοκρατίας και της δυσβάσταχτης Φορολογίας.

Σε μια εποχή που οι νέες ιδέες και οι δυνατότητες της Τεχνολογίας αναδεικνύουν ασταμάτητα καινούργιες προοπτικές διεύρυνσης της Αγοράς, στην Ελλάδα ο κόσμος φοβάται να δουλέψει γιατί γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν επιτύχει το κέρδος του θα είναι δυσανάλογο του κόπου του.

Το Κράτος πρέπει να εκπαιδευτεί όχι στο να θέτει διαδικαστικά εμπόδια και οικονομικούς περιορισμούς αλλά στο να διευκολύνει τη δουλειά και την ανταμοιβή της.

Στον τομέα της Παιδείας η προσοχή ΔΕΝ πρέπει να δοθεί στην παραπλανητική και πολυδιαφημισμένη διασύνδεση της Εκπαίδευσης με την Αγορά Εργασίας.

Πρόκειται για σύνθημα που ακούγεται ωραίο ως ρητορικό σχήμα αλλά χωλαίνει πρακτικά.

Η Μεταρρύθμιση πρέπει να εστιάσει στην Ακαδημαϊκή ποιότητα της Διδακτέας Ύλης και στην επάρκεια των Εκπαιδευτικών.

Η αγορά τον 21ο αιώνα είναι ένα αχανές και διαρκώς μεταβαλλόμενο πλέγμα συσχετισμών.

Κανείς δεν σε προετοιμάζει για τη δουλειά πέρα από την ίδια τη δουλειά.

Το ζητούμενο από την Εκπαίδευση λοιπόν είναι να παραγάγει σκεπτόμενους ανθρώπους και να καλλιεργήσει την ικανότητά τους ν’ ανανεώνουν την εκπαίδευσή τους εφ’ όρου ζωής.

Αυτό ακριβώς ζητάει και η Αγορά Εργασίας, άτομα με δεξιότητες που προσαρμόζονται στην αλλαγή.

Εννοείται βεβαίως πως για όλα τα παραπάνω πρωτόγονες συνθήκες Καταλήψεων, βίας και Συνδικαλισμού ΔΕΝ τίθενται καν υπό συζήτηση.

Το ενδιαφέρον για τ’ Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι εκείνο που θα κρίνει όσο τίποτε άλλο τόσο την πορεία της Κυβέρνησης όσο και τη θέση της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Ιστορία.

Η ένταξη Μεταναστών και Προσφύγων στην Κοινωνία και στην Οικονομία έχει αργήσει πολύ, αφενός επειδή κανείς δεν θέλει να την αναλάβει και αφετέρου επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να τη φέρει εις πέρας.

Όμως δεν είναι λογικό να μας απασχολεί το θέμα μόνο σε περιόδους έξαρσης.

Η Κυβέρνηση πρέπει να κατεβάσει επειγόντως ιδέες κι αν αδυνατεί θα πρέπει να εισαγάγει σχετική Τεχνογνωσία προκειμένου η Ελλάδα ν’ αποκτήσει επιτέλους έναν Μηχανισμό αφομοίωσης με συγκεκριμένα βήματα και ειδική στόχευση.

Η έντεχνη αδράνεια κοστίζει χρήματα και Πολιτικό Κεφάλαιο. Παρομοίως τα LGBTQI Δικαιώματα πρέπει να φύγουν από τη σφαίρα της διακριτικής και εξ αποστάσεως συμπάθειας και να περάσουν στην εποχή της έμπρακτης υπεράσπισης.

Ο Πολιτικός Γάμος και η Τεκνοθεσία Ομόφυλων ζευγαριών δεν είναι εξωγήινες φαντασιώσεις αλλά υπαρκτά αιτήματα με Νομική κι Ανθρωπιστική βάση.

Μέχρι ν’ αντιμετωπίσει όλους τους πολίτες του ισότιμα το Κράτος έχει σοβαρό πρόβλημα.

Ο Πρωθυπουργός ΔΕΝ χρειάζεται ν’ αναρωτιέται αν έχει στήριξη από τη βαθιά ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για να προχωρήσει στις ριζικές αλλαγές που πρέπει.

Έχει από την Κοινωνία κι αυτή η στήριξη αρκεί.

Ο κόσμος βρίσκεται πιο μπροστά από τα Κόμματα.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας