Η Κραυγή του Ενστόλου

Παιδιά από τους δρόμους στη φυλακή

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Με το παρόν προβληματισμό μου θα σταθώ στην έννοια της “δυσλειτουργικής οικογένειας” που είναι πολύ έντονη και καθοριστικής σημασίας σε όλες τις περιπτώσεις που κι εμείς ως Αστυνομικοί βλέπουμε.

Παιδιά πολύ μικρής ηλικίας, γύρω στα 13 με 14, προερχόμενα από διαλυμένες οικογένειες, με γονείς απόντες, αδιάφορους και που έχουν οι ίδιοι εμπλοκή με τον ποινικό νόμο ή με ουσίες, εγκαταλείπουν το σχολείο.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι εγκαταλείπουν το σχολείο ακόμα και με την παρότρυνση ή με τον εξαναγκασμό των γονιών ή του ενός από τους δύο γονείς σε οικογένειες που είτε η μητέρα είναι απούσα είτε ο πατέρας απών.
Με την εγκατάλειψη των σχολικών σπουδών κάποια από αυτά τα παιδιά μπαίνουν σε εργασιακούς χώρους που πιθανότατα δεν πληρούν τις προδιαγραφές για να εργαστεί ένας ανήλικος, προκειμένου να συνεισφέρουν οικονομικά στην οικογένεια.

Σε πολλές περιπτώσεις επίσης φεύγουν από το σπίτι γιατί δεν αντέχουν τις καταστάσεις που βιώνουν και γιατί πιστεύουν ότι θα ζήσουν ελεύθεροι, χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται ότι η ζωή μακριά από το σπίτι, χωρίς εφόδια, είναι πολύ δύσκολη και επικίνδυνη.

Έτσι καταλήγουν στους δρόμους της παρανομίας γιατί είναι πολύ εύκολα θύματα για όλους τους επιτήδειους.
“Φυσική ροή των πραγμάτων να βρεθούμε από τον δρόμο στη φυλακή”, επισημαίνουν οι ίδιοι οι ανήλικοι για να περιγράψουν την πορεία της ζωής τους και την κρίσιμη μετάβαση από την ανήλικη ζωή στον κόσμο των ενηλίκων μέσα από τους δρόμους της παρανομίας και της μικροκοινωνίας της φυλακής. Μετά από χρόνια ιδρυματοποίησης σε ένα περιβάλλον χωρίς ερεθίσματα, όπου μυούνται ακόμα βαθύτερα στον εγκληματικό κόσμο, η επιστροφή στην κοινωνία είναι πολύ δύσκολη.
Με αποτέλεσμα, ακόμα κι όταν έρθει το αποφυλακιστήριο, οι άνθρωποι αυτοί να έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μία εξίσου ή και πιο σκληρή πραγματικότητα.
Το στίγμα της φυλακής, η έλλειψη δεξιοτήτων αλλά και η αδυναμία να στηριχτούν στα πόδια τους ώστε να δημιουργήσουν οικογένεια και αληθινούς φιλικούς δεσμούς, αποτελούν πολύ σοβαρά ζητήματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι στην καθημερινότητά τους.

Δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον.
Είναι μαύρο και τρελαίνομαι.
Με τρελαίνει η σκέψη για το πού θα καταλήξω σε λίγα χρόνια. Δεν έχω ελπίδα.
Σκέφτομαι τη ζωή μου, πώς τα έκανα και δεν αντέχω να σκέφτομαι το αύριο” λένε οι ανήλικοι.

Αυτές είναι οι σκέψεις αυτών των παιδιών για το μέλλον.
Ότι δεν έχουν μέλλον και γι’ αυτό δεν θέλουν να σκέπτονται το αύριο, όταν καλά καλά δεν ξέρουν αν θα επιβιώσουν στο σήμερα.
Άρα λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι όταν το άτομο πλέον μπει στον κόσμο της παρανομίας και της φυλακής και δεν έχει υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, είναι πολύ πιο δύσκολη η παρέμβαση, καταλήγουμε στο ότι η παρέμβαση πρέπει να ξεκινήσει πάρα πολύ νωρίτερα, στην εφηβική ηλικία όταν ξεκινούν τα σοβαρότατα προβλήματα για τα παιδιά δυσλειτουργικών οικογενειών.
Συμπεριφορές που αρχικά εκδηλώνονται στο σχολικό περιβάλλον και στη συνέχεια μεταφέρονται στις αλάνες και στους δρόμους, καθώς κάποια στιγμή εγκαταλείπουν το σχολείο ή σχολείο τους δείχνει την πόρτα της εξόδου.

Τι μπορεί όμως να γίνει έμπρακτα;
Να υπάρξει συνεργασία των σχολείων με αρμόδιες Υπηρεσίες και φορείς ώστε να ενισχυθούν τα ψυχοεκπαιδευτικά προγράμματα πρόληψης και να υπάρξει ειδική μέριμνα για παιδιά που προέρχονται από δυσλειτουργικές οικογένειες και είναι εκτεθειμένα σε πολύ σοβαρούς κινδύνους.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό αυτά τα παιδιά να μη βρεθούν στους δρόμους, γιατί δεν θα υπάρξει επιστροφή μετά.
Αυτό επομένως είναι το στοιχείο στο οποίο πρέπει να δοθεί όλη η βαρύτητα.
Επιστρέφοντας στον μικρόκοσμο των φυλακών, όπου επιβιώνει ο ισχυρότερος και ο κάθε κρατούμενος ή η κάθε ομάδα κρατουμένων προσπαθεί να καρπωθεί κάτι προς όφελός της, ένα σημαντικό στοιχείο στο οποίο αξίζει να αναφερθώ είναι η ιεραρχία των φυλακών.
Πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει η άτυπη ιεραρχία, με συγκεκριμένα πρόσωπα να είναι σεβάσμια, πρόσωπα όπως είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και οι ισοβίτες, ανεξαρτήτως διαπραχθέντος εγκλήματος, λόγω των πολλών χρόνων εγκλεισμού.
Υψηλά στην κλίμακα παραμένουν οι οικονομικοί εγκληματίες που κρατούν μία απόσταση από άλλους κρατούμενους που έχουν διαπράξει εγκλήματα, όπως χαρακτηριστικά λένε για ν’ αναφερθούν σε μεγάλης ποινικής βαρύτητας εγκλήματα, όπως ανθρωποκτονίες, βιασμούς κ.λ.π.

Τέλος πολύ μεγάλη βαρύτητα στο άτεγκτο, κλειστό και περιοριστικό πλαίσιο της φυλακής διαδραματίζει η έννοια του σεβασμού, της ντομπροσύνης και ασφαλώς οι διαχρονικές αρχές του να μη ρουφιανέψεις και να μην προδώσεις την εμπιστοσύνη της ομάδας στην οποία ανήκεις.

Το να είσαι ειλικρινής στη φυλακή εκτιμάται.
Ακόμα και τη μάνα σου να έχεις σκοτώσει αλλά να καταφέρεις να πείσεις ότι το άξιζε, θα εκτιμηθεί στη φυλακή όπως οι ίδιοι κρατούμενοι εξηγούν.

Συνοψίζοντας, είναι δεδομένο ότι η σύνθεση του ποινικού πληθυσμού αλλάζει δραματικά στις φυλακές της σύγχρονης εποχής.
Υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση αλλοδαπών κρατουμένων και το έγκλημα εντός και εκτός φυλακής λαμβάνει πιο σκληρές διαστάσεις.
Αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο που κάποτε πρέπει να ανοίξει.

Μέχρι τότε είναι αναγκαίο να ρίξουμε το βάρος στην πρόληψη και στην έγκαιρη παρέμβαση όσον αφορά τα παιδιά δυσλειτουργικών οικογενειών, ώστε να μη βρεθούν στους δρόμους αλλά να παραμείνουν στο σχολείο και το κυριότερο να έχουν ουσιαστική στήριξη από αρμόδιους φορείς και Υπηρεσίες που μπορούν να τα καθοδηγήσουν σε αυτή την κρίσιμη καμπή της ζωής τους.

Έστω και ένα παιδί να σωθεί το όφελος θα είναι τεράστιο. Αυτό μπορώ να το καταθέσω με απόλυτη βεβαιότητα βλέποντας την απελπισία στα μάτια αυτών των παιδιών που βρέθηκαν στις φυλακές ανηλίκων και γνώρισαν έναν πολύ σκληρό κόσμο πίσω από τα κάγκελα.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας