Η Κραυγή του Ενστόλου

Στην Ελλάδα ως πότε οι νεκροί του Covid-19 θα είναι απλά αριθμοί;

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Τον Μάιο του 2020 οι New York Times αφιέρωσαν την πρώτη σελίδα τους αλλά και τρεις ακόμη στο κυρίως σώμα της Εφημερίδας στους νεκρούς από τον COVID-19.

Χίλια από τις δεκάδες χιλιάδες θύματα απέκτησαν όνομα και λίγα ακόμη στοιχεία όπως επάγγελμα, αγαπημένες ασχολίες, ηλικία και τόπο διαμονής.

Στην ηλεκτρονική έκδοση μπορούσε κανείς να δει φωτογραφίες μαζί μ’ ένα σύντομο βιογραφικό.

Τι ζωή είχαν οι άνθρωποι αυτοί έως ότου απέλθουν αιφνιδιαστικά και οδυνηρά από έναν άγνωστο μέχρι σήμερα ιό.

Συνόδευσαν δε την έντυπη έκδοση με κείμενο που επισήμανε το προφανές, ότι δηλαδή οι αριθμοί από μόνοι τους ΔΕΝ μπορούν ν’ αποδώσουν τον αντίκτυπο της Πανδημίας στις Η.Π.Α.

Ανάλογες κινήσεις έγιναν και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Στην Ελλάδα όμως ΔΥΣΤΥΧΩΣ οι νεκροί παραμένουν ΑΠΡΟΣΩΠΟΙ αριθμοί.

Αν εξαιρέσει κανείς ελάχιστες περιπτώσεις όπως η Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος Ιουλία ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ, ο Γιατρός και Πολιτικός Δημήτρης ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ και ο ιδρυτής της Βιοϊατρικής Ευάγγελος ΣΠΑΝΟΣ, όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι συνωστίζονται σε στατιστικά στοιχεία όπως:

«Τέλος έχουμε τόσους ακόμα καταγεγραμμένους θανάτους και τριακόσιους τόσους θανάτους συνολικά στη χώρα.

Η διάμεση ηλικία των θανόντων συμπολιτών μας ήταν τα 78 έτη και το 96,5% είχε κάποιο υποκείμενο νόσημα ή και ηλικία 70 ετών και άνω».

Και κάπως έτσι μπαίνει τελεία.

Σαν να θέλουμε ν’ απαλλαγούμε ΒΙΑΣΤΙΚΑ, ΥΠΟΓΕΙΩΣ και ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΑ από το πολύ δυσάρεστο αυτό κομμάτι.

Ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον, όταν δε είναι και σε Οίκο Ευγηρίας, μοιάζει το τέλος σχεδόν κανονικό και ελεγχόμενο. Το δε «υποκείμενο νόσημα» ηχεί καθησυχαστικά.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν οι συμπολίτες μας αυτοί είχαν πρόσωπο, όνομα και ιδιότητα.

Τότε πράγματι θα μπορούσαν να είναι οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας όπως είχε επισημάνει δακρύζοντας ο Σωτήρης ΤΣΙΟΔΡΑΣ.

Οι φωτογραφίες δημιουργούν συνδέσεις, συνειρμούς, ταυτίσεις και εγρήγορση.

Μπορεί ακόμα να φρενάρουν κάπως τους ψεκασμένους ενώ παύουν να είναι επιδημιολογικά δεδομένα και ποσοστά.

Δηλαδή κάτι σαν Λογισμικό με λογική αλλά χωρίς χαρακτηριστικά και χωρίς συναίσθημα.

Στερώντας το πρόσωπο στερούμε μια πληροφορία ΚΟΜΒΙΚΗ, ΑΜΕΣΗ και ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ.

Πιθανότατα υπάρχουν Νομικά προβλήματα Προσωπικών Δεδομένων τα οποία όμως μπορούν να αρθούν με τη συγκατάθεση των οικείων.

Η δημοσιότητα σ’ αυτή την περίπτωση της επελαύνουσας Πανδημίας ΔΕΝ είναι κανιβαλισμός.

Είναι ΣΕΒΑΣΜΟΣ και ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ σε όσους προσμετρούνται απλώς στην άλλη όχθη ως «70 ετών και άνω».-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας