Η Κραυγή του Ενστόλου

Υπάρχει Ελπίς;

του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

Υπάρχουν αισιόδοξοι αιώνες;
Ξέρουμε πως υπάρχουν περίοδοι γεμάτες αισιοδοξία αλλά ολόκληροι αιώνες;
Νομίζω πως ο δέκατος ένατος αιώνας ήταν, τουλάχιστον σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, ένας αισιόδοξος αιώνας.
Εν πολλοίς ήταν ένας ειρηνικός αιώνας.

Μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους και με εξαίρεση τον σύντομο Γερμανογαλλικό πόλεμο του 1870, έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη έζησε μια περίοδο ειρήνης. Βεβαίως υπήρξαν επαναστάσεις, ωστόσο αυτές έφεραν εκδημοκρατισμό κι αυτός με τη σειρά του έφερε αισιοδοξία για το μέλλον, μαζί με τη διεύρυνση της Παιδείας και φυσικά την πρόοδο στην Τεχνολογία.

Σκέφτομαι τώρα αν και ο εικοστός αιώνας ήταν ένας αιώνας αισιοδοξίας.
Ξεκίνησε μ’ ένα πρωτοφανές σφαγείο το 1914 κι έπειτα ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος με το Ολοκαύτωμα.
Όμως οι δεκαετίες που ακολούθησαν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν για την Ευρώπη, τη δυτική έστω, περίοδος ευρύτατου εκδημοκρατισμού, ευημερίας και με ανάπτυξη και του Κράτους Πρόνοιας.

Και βέβαια ειρήνη θεμελιωμένη περισσότερο από ποτέ.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια του εικοστού αιώνα με την διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την κατάρρευση των Κομμουνιστικών Δικτατοριών το μέλλον έδειχνε πιο ρόδινο από ποτέ.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η αλματώδης πρόοδος της Επιστήμης και της Τεχνολογίας.
Ειδικά η έλευση του Διαδικτύου έκανε πολλούς να πιστέψουμε ότι ο εκδημοκρατισμός, που στη Δύση αναπτύχθηκε μετά το 1945, τώρα θα έφτανε σταδιακά στο απόγειό του.

Εν πολλοίς είχαμε δίκιο που το πιστεύαμε αλλά τα τελευταία χρόνια είναι κυρίως αυτή η Τεχνολογική πρόοδος που έχει οδηγήσει σ’ ένα γενικευμένο αίσθημα απειλής της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Με άλλα λόγια ο εικοστός πρώτος αιώνας άρχισε δυσοίωνα. Από την 11η Σεπτεμβρίου, τη Συρία, το Προσφυγικό, τη Διεθνή Οικονομική Κρίση και τους τριγμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως την Πανδημία, το πνεύμα αναταραχής και την Κλιματική Αλλαγή, η αισιοδοξία του 2000 έχει δώσει το 2020 τη θέση της σε μια βαθιά απαισιοδοξία.
Πάντοτε πίστευα ότι ο κόσμος μόνον μπροστά προχωρά έστω και με πρόσκαιρα πισωγυρίσματα.

Ζούμε τον θάνατο κάποιου παλαιού και τη γέννηση κάποιου νέου και αδιαμόρφωτου ακόμα.
Και σ’ αυτές τις μεταβάσεις υπάρχει πάντοτε πόνος.

Τώρα είναι που θα πρέπει να κάνουμε κάτι που ξεμάθαμε τα προηγούμενα χρόνια:
Το να υπομείνουμε και παράλληλα να ελπίζουμε.-

Πληροφορίες για το συντάκτη

Gorga News

Προσθήκη σχολίου

Κάνετε κλικ για να εισάγετε το σχόλιο σας